Uzdrawiający rosół :)

Chyba każdy z nas jadł, przynajmniej kilka razy w swoim życiu rosołek u mamy, u babci, na niedzielnym obiadku. I jak to jest z tym rosołem, że jest jedną z najzdrowszych zup, która pojawia się na naszych stołach a tak wiele osób go profanuje kostkami rosołowymi czy vegetą? Hmmm.. nie umiem odpowiedzieć na to pytanie bo dla mnie to skandal.

Rosół z założenia ma być aromatyczny dzięki dużej ilości przypraw, pełen warzyw i dobrego mięsa z kośćmi a co za tym idzie, ma leczyć nasz układ pokarmowy, wzmacniać organizm i rozgrzewać. Jeżeli taki nie jest to znaczy, że nie jest to rosół tylko jakaś tania podróba; a podrób nie lubimy 😉

WP_20160225_012.jpg

Przepisów na rosół możecie znaleźć sporo w internetach. Mój jest wyjątkowy, gotowany 8h (niektórzy gotują i 12h, ale ja nie mam tyle cierpliwości). Robię go z imbirem, kolendrą i kurkumą, dzięki czemu jego właściwości uzdrawiające są podkręcone na maxa, a o to nam właśnie chodzi:)

Czytaj dalej „Uzdrawiający rosół :)”

Jak i co?!…Hashimoto! Cz. I – moja historia

Otóż moja historia z tym Japończykiem trwa już dość długo a przynajmniej tak mi się wydaje. Teraz jak zaczynam układać sobie swoje zdrowotne puzzle to pojawia się coraz bardziej spójny obraz całości. Ale zacznijmy od początku…czyli może od okresu dzieciństwa! Uprzedzam, będzie to dość długi post chociaż postaram się zawrzeć tylko najważniejsze wątki związane z moją chorobą. Piszę to, po to aby pokazać jak może wyglądać życie osoby chorej i jak ignorowanie niektórych, z pozoru błahych objawów, może doprowadzić do rozwoju poważnej choroby. Post jest jak najbardziej subiektywny, nie ma w nim żadnych definicji, wiedzy medycznej ani wyników badań. Mam w planie wpis na temat Hashimoto, który będzie się opierał na tekstach źródłowych i wynikach badań, pojawi się on w kolejnych częściach opowieści o tej chorobie.

Odkąd pamiętam byłam niejadkiem, często bolał mnie brzuch, zdarzało mi się wymiotować w najmniej oczekiwanych momentach (np. w przedszkolu przy naleśnikach, w podstawówce na lekcjach) ale jakoś nikt się tym nie przejmował. Wszyscy mówili, że musiałam coś „zjeść co mi zaszkodziło” i tyle. W latach 80-tych i 90-tych w Polsce, nikt nawet nie myślał o alergiach pokarmowych i u mnie ta kwestia została zaniedbana ewidentnie. Moi rodzice nie przyłożyli się aby zbadać tę sprawę dogłębnie – oczywiście nie jest to zarzut do moich rodziców – chcę zwrócić uwagę na to aby mieć oczy szeroko otwarte gdy z dzieckiem coś się dzieje i to się powtarza co jakiś czas. To taka mała dygresja ale do rzeczy! Czytaj dalej „Jak i co?!…Hashimoto! Cz. I – moja historia”